Είμαι αλλά… υπάρχω;

υπάρχω
Υπάρχω… ;

Κοίταξε, εγώ είμαι ο Κανείς και ΔΕΝ υπάρχω οπότε μη δώσεις και πολύ σημασία σε αυτά που θα διαβάσεις παρακάτω…

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε αν αυτό που ζούμε όντως υπάρχει, αν αυτά που ακούμε και βλέπουμε είναι αληθινά ή αν ακόμα κι εμείς οι ίδιοι υπάρχουμε. Τι, όχι; Μόνο εγώ το παθαίνω;

Τέλος πάντων, να σου πω και κάτι… Δε με νοιάζει αν το αναρωτιόμαστε πολλοί ή μόνος μου!

Χθες, λοιπόν, ήταν μια από αυτές τις φορές. Αυτές που αυτά τα ερωτήματα “γύριζαν” στο κεφάλι μου (μαζί με δεκάδες άλλα πνευματικά σκουπίδια από ηλιθιότητες που άκουγα).

Για φαντάσου όλο αυτό να είναι ένα “πρόγραμμα”, μια προσομοίωση κάποιας εικονικής πραγματικότητας που ένας μελλοντικός “υπερυπολογιστής” είναι ικανός να “τρέξει” και να αναπαράγει για χάρη ενός μελλοντικού ανθρώπου ή μιας προηγμένης τεχνολογικά μορφής ζωής.

Αυτή την χρονολογική στιγμή οι αισθήσεις μας και το μυαλό μας μπορούν να επεξεργαστούν μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι αυτού που αποκαλούμε “κόσμος” για αυτό και χρησιμοποιούμε έννοιες που έχουμε πλάσει και άλλες τεχνικές για να εξηγήσουμε και να αποδώσουμε την πραγματικότητα. Η τεχνολογική εξέλιξη μας έχει κάνει να φτάσουμε πιο κοντά σε απαντήσεις, αλλά ταυτόχρονα έχει δημιουργήσει ακόμα περισσότερα ερωτήματα και μας έχει δώσει το έναυσμα να σκεφτούμε πράγματα που διαφορετικά δεν θα φανταζόμασταν.

Υπάρχω;

Αυτή την στιγμή δεν υπάρχει η δυνατότητα να αναπαράγουμε έναν κόσμο τόσο περίπλοκο όσο αυτός που ζούμε, αλλά έχουμε καταφέρει να “τρέξουμε” μοντέλα προσομοίωσης απλούστερα και να δημιουργήσουμε κόσμους εικονικούς απλούς, όπου τα υποκείμενα δεν έχουν συνείδηση και σκέψη. Με δεδομένο όμως ότι η τεχνολογική εξέλιξη δεν θα σταματήσει ή ακόμα πως μπορεί σε κάποιο άλλο σημείο του σύμπαντος να έχει προχωρήσει πολύ περισσότερο, κάποιος μπορεί ήδη να έχει αυτή την δυνατότητα και εγώ κι εσύ να είμαστε “υποκείμενα” σε αυτό τον επίπλαστο, εικονικό κόσμο.

Ακόμα και αν σκεφτούμε πως ο κόσμος μας είναι πολύ περίπλοκος και σύνθετος για να αναπαραχθεί εικονικά, αρκεί να αναλογιστούμε πως εμείς… εγώ… εσύ… δεν ζούμε κάθε στιγμή μας βλέποντας αυτή την πολυπλοκότητα και την σύνθεση, αλλά κινούμαστε σε ένα στενό, πολύ μικρό πεδίο δράσης κάνοντας πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Δηλαδή, οι μέρες μας έχουν μια συγκεκριμένη δομή, σχετικής ποικιλίας και αλληλεπίδρασης. Δεν βλέπουμε ανά πάσα στιγμή το διάστημα και τους γαλαξίες (ποτέ και ούτε θα τα δούμε… απλά τα “γνωρίζουμε”), όπως δεν βλέπουμε τα βακτήρια και τα μικρόβια (απλά “ξέρουμε” πως υπάρχουν). Ακόμα και το μακρινό κτίριο που βλέπουμε μπορεί να μην έχει “σύσταση” και η προσομοίωση να δημιουργεί “σύσταση” μόνο αν χρειαστεί να αλληλεπιδράσουμε με αυτό.

Είσαι ακόμα εδώ ή ήδη βλέπεις γατάκια στο youtube;

Το υποκείμενο της προσομοίωσης (εμείς) αρκεί να νομίζουμε πως η προσομοίωση είναι πραγματικότητα…

Για φαντάσου όλο αυτό να είναι ένα “πρόγραμμα”, μια προσομοίωση κάποιας εικονικής πραγματικότητας που ένας μελλοντικός “υπερυπολογιστής” είναι ικανός να “τρέξει” και να αναπαράγει

Βέβαια, είναι δύσκολο να βρούμε απάντηση σε κάτι τέτοιο όταν το 90% του χρόνου μας πάνω σε αυτή την σφαίρα από νερό και χώμα την έχουμε περάσει ως κυνηγοί και συλλέκτες τροφής. Τα τελευταία χρόνια έχουμε αναπτύξει αυτό που αποκαλούμε “πολιτισμό” και μόλις πριν λίγο καιρό καταλάβαμε πως η Γη δεν είναι επίπεδη (αν και ακόμα κάποιοι δεν συμφωνούν) για παράδειγμα.

Το θέμα είναι πως προσωπικά δε με ανησυχεί καμία εκδοχή… Είτε είμαι το υποκείμενο μιας προσομοίωσης και ο κόσμος είναι εικονικός, είτε είμαι ένας άνθρωπος που ζει σε ένα σημείο μιας τεράστιας υγρής σφαίρας.

Αλλά εγώ είμαι ο Κανείς και ούτως ή άλλως δεν υπάρχω…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.