Μικρό, ενοχλητικό και απαραίτητο

Δε το είχε δει από την αρχή.

Όταν το πρόσεξε για πρώτη φορά δεν του φάνηκε τόσο παράξενο… Δεν έδωσε σημασία. Ήταν απλά μια μικρή “παραφωνία”, δεν έμοιαζε κάτι σημαντικό. Ήταν απλά ένα μικρό ψεγάδι ή έτσι έμοιαζε τουλάχιστον. Όταν όμως συνέχισε να το βλέπει για μέρες, για μήνες και καθώς οι μήνες γίνονταν χρόνια, άρχισε να ανησυχεί. Είχε καταλάβει πως δεν ήταν κάτι προσωρινό, κάποια “παρανυχίδα” και κάτι που θα περνούσε.

Το παρατηρούσε για ώρες, μήνες και χρόνια. Το ανέλυε και το εξέταζε. Προσπαθούσε σε τακτικά χρονικά διαστήματα να το δείχνει και σε άλλους, γνωστούς και φίλους και να προσπαθεί να τους εξηγήσει ότι είχε μέχρι στιγμής κατανοήσει, αναζητώντας και αυτός πληροφορίες… Μα δε το έβλεπαν οι περισσότεροι ή έστω δεν το θεωρούσαν αξιομνημόνευτο και κάτι το σημαντικό.

Ρωτούσε, έψαχνε στο διαδίκτυο, συνέχισε να το παρατηρεί μα δεν είχε φτάσει ποτέ σε μια απάντηση. Πέρασε από το μυαλό του να αναζητήσει την άποψη κάποιου ειδικού, μα ποιου ειδικού;

Μικρό, ενοχλητικό και απαραίτητο…

Αφού δεν ήξερε τι ήταν αυτό, παρά μόνο πως υπήρχε και πως μάλλον γινόταν ολοένα και μεγαλύτερο. Άρχισε να καλύπτει όλο και μεγαλύτερες επιφάνειες, τόσο χώρου όσο και χρόνου.

Δε μπορεί να ήταν όλα μέσα στο κεφάλι του. Ήταν σίγουρος πως κάτι υπήρχε, κάτι πολύ σοβαρό αλλά δεν μπορούσε να το περιγράψει κατάλληλα ώστε κάποιος να ενδιαφερθεί, κάποιος να καταλάβει.

Ήθελε να ξυπνήσει μια μέρα και να μη το ξαναδεί, να ήταν σαν να μην υπήρχε, σαν όλα να ήταν ένα κακό όνειρο μα κάπου πίσω στο μυαλό του ήξερε πως αυτό δε θα γινόταν ποτέ. Ποτέ δε θα ξέφευγε από αυτό. Ήξερε πως θα μάθαινε να ζει με αυτό και πως ακόμα και αν δεν μάθαινε ποτέ τι ακριβώς είναι, δε θα του δημιουργούσε μεγάλο πρόβλημα. Δηλαδή, πόσο πιο μεγάλο;

Έπεσε για ύπνο και ήταν η πρώτη φορά που δεν τον ένοιαζε αν θα είναι εκεί και αυτό όταν θα ξυπνήσει… Βασικά, κρυφοπαρακαλούσε να είναι…

Μικρό, ενοχλητικό και απαραίτητο...
Μικρό, ενοχλητικό και απαραίτητο…