“Ο αδερφός μου” του Θοδωρή Παπαδουλάκη

My brother - Ο αδερφός μου, του Θοδωρή Παπαδουλάκη
My brother – Ο αδερφός μου, του Θοδωρή Παπαδουλάκη

“Οι πράξεις πάντα αποδεικνύουν το πόσο άχρηστα είναι τα λόγια”…

Έχοντας ταξιδέψει και ζήσει σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες έχω πλέον κατανοήσει πως απέχουμε έτη φωτός από αυτό που νομίζουμε πως είμαστε. Απέχουμε πολύ ακόμα και από το μέτριο αυτού που θα έπρεπε να είμαστε… Στα πρώτα ταξίδια μου απορούσα πως οι “ξένες χώρες” έχουν τόσους πολλούς ανθρώπους με αναπηρίες, κινητικά προβλήματα, κλπ. Πέρασε αρκετός καιρός για να κατανοήσω πως δεν ήταν ο αριθμός των ανθρώπων σε καροτσάκι ή τυφλών ή άλλων μεγαλύτερος σε αυτές τις χώρες, μα πως σε αυτές τις χώρες οι άνθρωποι μπορούσαν να βγαίνουν και να κυκλοφορούν στην πόλη τους. Στην Ελλάδα οι άνθρωποι με οποιοδήποτε πρόβλημα που τους εμποδίζει να είναι σε καλή φυσική κατάσταση για να υπερπηδήσουν εμπόδια, να παρακάμψουν εμπόδια και να αντιμετωπίσουν εχθρικές συμπεριφορές είναι καταδικασμένοι να μένουν στο σπίτι τους. Δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στις Ελληνικές πόλεις χωρίς να απειλείται η σωματική και ψυχική τους υγεία. Ακόμα και αν έχεις τέλεια υγεία η βόλτα στην πόλη είναι μια πρόκληση…

“Ο αδερφός μου”

Ο Θοδωρής Παπαδουλάκης κατάφερε μέσα σε 4 “σφιχτά” λεπτά να αποτυπώσει αυτό το πρόβλημα, μα ταυτόχρονα να αποδώσει και τα συναισθήματα που δημιουργούνται από αυτό το εχθρικό περιβάλλον. Ο σκηνοθέτης της τηλεοπτικής σειράς «Το Νησί», έφτιαξε μια συγκλονιστική ταινία μικρού μήκους που μας κάνει να οργιζόμαστε, να συγκινούμαστε και να ντρεπόμαστε ταυτόχρονα.

Το βίντεο, σε σενάριο του ίδιου και του Παναγιώτη Παπουτσάκη, με τίτλο «Ο αδερφός μου / My brother», γυρίστηκε στο κέντρο των Χανίων μα είναι αντιπροσωπευτικό για οποιαδήποτε Ελληνική πόλη. Ίσως η Αθήνα να είναι και η πόλη στην οποία συναντούμε την χειρότερη των καταστάσεων.

“Μη σας εξαπατά η πρώτη εντύπωση, διότι το θέαμα δεν είναι ουσία”

Ένας νεαρός περπατά σε έναν δρόμο, στολισμένο για τα Χριστούγεννα, φορώντας κουκούλα και κρατώντας ένα λοστάρι. Με μίσος και οργή ρίχνει το ένα μετά το άλλο τα τραπεζάκια των καταστημάτων. Ο κόσμος κοιτάζει με τρόμο και του φωνάζει να σταματήσει όμως εκείνος συνεχίζει. Φτάνει σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο και αρχίζει να το σπάει με το λοστάρι. Δύο άνδρες τον σταματούν ρίχνοντάς τον στο έδαφος. Η ταινία προβλήθηκε την Τρίτη 30 Οκτωβρίου στο Chania Film Festival.

Η ταινία έχει ανατροπή… Η ζωή δυστυχώς δεν έχει. Στην ζωή το ενδιαφέρον παραμένει επιφανειακό, πλασματικό, υποκριτικό. Η αγάπη, οι καρδούλες, τα likes και τα shares δεν μετουσιώνονται σε σεβασμό. Ο σεβασμός είναι δύσκολη αξία…