Ο θαυμαστός κόσμος των αγγελιών

Τρελές αγγελίες; Ναί! Τελικά, σε κάθε δραστηριότητα ή κίνηση που θα προχωρήσει κανείς στον κόσμο, υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες (μάλλον είναι ο κανόνας πλέον) να εμπλακεί σε μια ευτράπελη κατάσταση, που έρχεται σε άμεση κόντρα με κάθε λογική σκέψη.

Αυτή την φορά είναι μια απλή αγγελία πώλησης ενός κινητού και μάλιστα σε μια πολύ χαμηλή τιμή. Θέλησα να πουλήσω το κινητό μου και καταχώρησα την αγγελία σε μια πολύ γνωστή σελίδα με αγγελίες και όχι μόνο. Η αγγελία λιτή, απλή και κατανοητή (όπως εγώ νόμιζα):

Κινητό “τάδε” σε άψογη κατάσταση, με ελάχιστη χρήση, πωλείται μαζί με 2 θήκες και μια κάρτα micro SD 32GB. Αθήνα μόνο. Δεκτός κάθε έλεγχος. Τιμή 90€

Πολύ γρήγορα υπήρξε ενδιαφέρον μα δεν μπορώ να σας απαντήσω με σιγουριά αν ήταν ενδιαφέρον αγοράς της συγκεκριμένης συσκευής. Μάλλον όχι γιατί οι ερωτήσεις ήταν οι παρακάτω:

“Καλησπέρα φίλε μου, υπάρχει ακόμα το κινητό;”

Απαντούσα απλά και κατανοητά “Ναι, υπάρχει” και προς έκπληξη μου από την απάντηση μου αυτή και μετά δεν υπήρχε καμία άλλη αντίδραση… Ο συγκεκριμένος ή η συγκεκριμένη ήθελε απλά να μάθει αν υπάρχει το κινητό ακόμα; Εγώ πραγματικά θα ήθελα να μάθω αν υπάρχει αυτός!

Μια άλλη εκδήλωση ενδιαφέροντος ήταν η εξής:

“Καλησπέρα, είσαι Αθήνα;” και απαντούσα απλά και σύντομα “Ναι, Αθήνα είμαι” και προς έκπληξη μου, ξανά, κάπου εκεί σταματούσε η επικοινωνία μας. Αυτός ο τύπος απλά ήθελε να επιβεβαιώσει κάτι που ήδη έγραφα ξεκάθαρα (νομίζω) στην αγγελία… πως μένω Αθήνα και επιθυμώ η συναλλαγή να γίνει στην Αθήνα. Ίσως ήθελε να δει αν ΑΥΤΗ την στιγμή που του γράφω είμαι Αθήνα. Ίσως ήθελε να με ρωτήσει αν βρέχει στην Αθήνα τώρα… Μα κι αυτό θα ήταν περισσότερο λογικό από το να ρωτήσει απλά αυτό και αφού πάρει την εύλογη απάντηση να σιωπήσει…

Αργότερα μου έρχεται το εξής μήνυμα:

“Καλησπέρα. Μπορεί η συναλλαγή να γίνει Μοναστηράκι;”

Λέω, “Να κι ένας που κατάλαβε κάποια πράγματα και μπήκε κατευθείαν στο θέμα”. Απαντώ λοιπόν “Ναι, βεβαίως! Στο σταθμό βολεύει”. Θα μπορούσα να σας πω πως μου φάνηκε περίεργο που ούτε αυτός ο άνθρωπος αντέδρασε, με οποιονδήποτε τρόπο, στην απάντηση μου. Τι τον “χάλασε”, τι προέκυψε, δε μπορώ να γνωρίζω. Ελπίζω να είναι καλά ο άνθρωπος μη τον βρήκε κάνα κακό… Να μη του έπεσε κάνα πιάνο στο κεφάλι, τον απήγαγαν εξωγήινοι ή να χάθηκε στο πηγάδι που καρτερούσε το θύμα του.

Ξαναχτυπά ειδοποίηση στο κινητό και βλέπω άλλο ένα μήνυμα “ενδιαφερόμενου”. Αυτός είναι ο τύπος του παζαριού… “Καλησπέρα φίλε! Καλύτερη τιμή γίνεται;”

Να μη σταθώ πως η τιμή είναι απελπιστικά χαμηλή για όλο το “πακέτο” και να θεωρήσω πως ο καθένας έχει δικαίωμα να ζητήσει “καλύτερη τιμή”. Απαντώ, λοιπόν, “Καλησπέρα! Πόσο καλύτερη;” Θεωρώντας πως είναι λογικό να μην ξέρω ποια τιμή μπορεί να θεωρεί εκείνος καλή, μια που εγώ θεωρώ αρκετά καλή αυτή που έβαλα. Μη σας κρατώ σε αγωνία… Ακόμα περιμένω να απαντήσει.

Τρελές αγγελίες
Ο θαυμαστός κόσμος των αγγελιών στο διαδίκτυο

“Φίλε μου, αν σε ενδιαφέρει αγοράζω μόνο την κάρτα” βλέπω να λέει το επόμενο μήνυμα ενός νέου ενδιαφερόμενου. Από αυτή την αγγελία, με αυτή την τιμή, αυτός θέλει να του βγάλω κοστολόγιο μόνο για μια κάρτα micro SD την οποία βρίσκεις παντού με περίπου 10€ και υπάρχουν ακόμα και σε εκείνη την σελίδα αγγελίες που πωλούν μόνο κάρτες. Εντάξει, τι να κάνουμε; Θα απαντήσω, λέω και απαντώ λιτά και απέριττα “Ευχαριστώ πολύ, δεν με ενδιαφέρει”. Σε αυτή την περίπτωση δε με ξενίζει που δεν υπήρξε απάντηση στο δικό μου μήνυμα.

Φτάνουμε όμως στον ενδιαφερόμενο που υπήρξε και η αιτία του κειμένου. Αυτού που μου στοίχισε αρκετά εγκεφαλικά κύτταρα, τα οποία άκουγα να σκάνε σαν τις φουσκαλίτσες που σκάμε στο πλαστικό συσκευασίας για να περνά η ώρα…

“Γεια σου φίλε! Με ενδιαφέρει το πακέτο που δίνεις. Μένω Αθήνα. Αν θες πάρε με τηλέφωνο στο 69xxxxxxxx”

Δεν “συμπάθησα” ποτέ αυτούς που “απαιτούν” να τους πάρεις τηλέφωνο. Αν θέλει κάποιος να μιλήσει στο τηλέφωνο διότι βαριέται να γράφει (κι εγώ το παθαίνω), μπορεί να ζητήσει το τηλέφωνο του άλλου, στέλνοντας και το δικό του και να προτείνει να μιλήσουν καλύτερα από το τηλέφωνο.

Τέλος πάντων, απάντησα πως με εξυπηρετεί να συναντηθούμε σε κάποιο σταθμό μετρό και έγραψα και το τηλέφωνο μου.

Προς έκπληξη μου, μου απαντά! Μου γράφει “Εγώ μένω Χαϊδάρι. Σε βολεύει να βρεθούμε μεθαύριο Σύνταγμα?”.

Συνεχίζω λοιπόν την συζήτηση απαντώντας κάτι που θεώρησα φυσιολογικό, μα που η επόμενη αντίδραση του με έκανε να αμφιβάλω. Γράφω “Αν δεν έχει  πουληθεί ως τότε, ναι. Μπορώ να σου στείλω μήνυμα ή να σε πάρω στο τηλέφωνο”.

Χτυπά η ειδοποίηση και είναι μια αναπάντεχη, για πολλούς λόγους, απάντηση του ενδιαφερόμενου αυτού:

“Τι αν δεν έχει πουληθεί ρε φίλε? Αφού σου λέω θα βρεθούμε και θα το πάρω μεθαύριο. Δε σου λέω μπορεί να το πάρω,ούτε θα το σκεφτώ. Τι να κάνω? Να τσακιστώ να το πάρω τώρα? Και τι είμαι? Η τελευταία επιλογή της απελπισίας σου αν δε το πάρει άλλος? Η καβάτζα σου είμαι?”

Έμεινα να κοιτώ την οθόνη… Προσπαθούσα να καταλάβω τι διαβάζω και τι μπορεί να προκάλεσε αυτά που διαβάζω. Αυτός ο άνθρωπος θεώρησε τόσο παράλογο αυτό που του είπα (πως για μια αγγελία που έχω βάλει σήμερα, για μια συσκευή που πουλώ τώρα, δε μπορώ να του δώσω προτεραιότητα και να του την κρατήσω χωρίς να τον γνωρίζω προσωπικά ή να μου έχει δώσει προκαταβολή) που “απασφάλισε”.

Διάβαζα για “τελευταίες επιλογές απελπισίας” και “καβάτζες” και νόμιζα ότι μου έκανε “σκηνή” η κοπέλα! Τις λες και τρελές αγγελίες τέτοιες αγγελίες!

Προσπάθησα στο επόμενο μήνυμα να βρω τι να γράψω, πως να διαχειριστώ την κατάσταση… Φοβόμουν πως θα με χωρίσει! Θα πάρει τα παιδιά και θα φύγει!

Του εξήγησα πως όταν πουλάς κάτι επιθυμείς και προτιμάς να το πουλήσεις όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Του είπα πως είναι δύσκολο να κάνεις κρατήσεις, όταν δεν είσαι το Media Markt (που ούτε αυτό κάνει) από ένα μήνυμα και δίχως κάποια δικλείδα ασφαλείας ότι όντως θα πάρεις τα λεφτά σου και δεν θα χάσεις τζάμπα την ευκαιρία να πουλήσεις άμεσα. Τι έγραφα Θεέ μου ο αθεόφοβος!

Δεν υπήρχε πιο φυσική κατάληξη βέβαια, από το να μην πάρω άλλη απάντηση.

Δε ξέρω αν θα βρείτε λογική σε αυτά που εγώ γράφω ή σε αυτά που οι υπόλοιποι “ενδιαφερόμενοι” απαντούσαν και έγραφαν. Δε θα με εκπλήξει κάτι και σίγουρα δε θα κάνει τίποτα καλύτερο ή χειρότερο.

Καλό υπόλοιπο ηλιακών ημερών να έχουμε και για όποιον ενδιαφέρεται, το κινητό είναι ακόμα απούλητο…