Break the code

Break the code
Break the code

Break the code, το σπάσιμο, το μοτίβο, η γριά και μια κόκκινη γάτα μεταμορφώνουν μια καθημερινή μέρα, μια συνηθισμένη στιγμή σε momentum… Ο ήρωας δεν έχει κανένα ηρωικό χαρακτηριστικό, δεν έχει τίποτα…

[ break the code ] // Η γριά από το μπαλκόνι απέναντι κοιτούσε ως συνήθως προς το μέρος μου. Συμπαθητική γριούλα, μένει μόνη της όλα αυτά τα χρόνια που τα βλέμματα μας διασταυρώνονται. Δε ξέρω αν κάποτε έμενε μαζί με κάποιον άλλο. Δε ξέρω αν είχε οικογένεια. Δε ξέρω ούτε το όνομα της…

Γυρνώντας να φύγω προς τα μέσα ένιωσα να παραπατώ και ένας ήχος σπασίματος ακούστηκε. Δε ξέρω τον λόγο, μα η πρώτη μου κίνηση ήταν να γυρίσω προς την γριά απέναντι… Να δω αν με έβλεπε και αν άκουσε κι εκείνη τον δυνατό θόρυβο καταστροφής. Δε φαινόταν να έχει ακούσει κάτι. Δε φαινόταν καν να με βλέπει και ας κοιτούσε προς το μέρος μου.

“Τι στο διάολο έσπασε;” αναρωτήθηκα δυνατά μα δεν υπήρχε και κανένας στο σπίτι να με ακούσει και τα σκυλιά δεν έδωσαν καμία σημασία.

“Τι έγινε ρε γαμώτο! Ιός;” και προσπάθησα να κλείσω το παράθυρο του μηνύματος, αλλά μάταια. “Λες να έχει να κάνει με το σπάσιμο; Με τον θόρυβο που ακούστηκε;” σκέφτηκα.

Έψαχνα εδώ κι εκεί μήπως δω κάτι… Κοιτούσα το μάρμαρο, το γραφείο, την οθόνη του υπολογιστή… Τίποτα! Τίποτα δεν έδειχνε να έχει σπάσει, τίποτα δεν έμοιαζε να έχει καταστραφεί.

Ο σκύλος κατευθύνθηκε νωχελικά προς τον καναπέ θέλοντας να ανέβει. “ΜΗ!” φώναξα αλλά ήταν σαν να μην το είπα καν. Ο σκύλος ανέβηκε και βολεύτηκε στην γωνία, δίπλα στο μαξιλάρι.

“Κατέβα κάτω ρε συ!”… Τίποτα… Καμία σημασία. Βαρέθηκα να το ξαναπώ και είπα να τον αφήσω. Με απασχολούσε ακόμα αυτός ο θόρυβος σπασίματος και η καταστροφή που δεν μπορούσα να εντοπίσω. “Δε μπορεί! Θα το βρω!” σκέφτηκα και έκατσα στο γραφείο μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή. Δεν παρατήρησα ότι δεν υπήρχε καμία αντανάκλαση…

Κούνησα το ποντίκι και η οθόνη άνοιξε εμφανίζοντας ένα μήνυμα που δεν είχα βάλει εγώ εκεί… “Congratulations! Last Level Complete!”

“Τι έγινε ρε γαμώτο! Ιός;” και προσπάθησα να κλείσω το παράθυρο του μηνύματος, αλλά μάταια. “Λες να έχει να κάνει με το σπάσιμο; Με τον θόρυβο που ακούστηκε;” σκέφτηκα.

Θα πάω μία Σούπερ Μάρκετ να ψωνίσω και μόλις γυρίσω θα το κοιτάξω πάλι. Ίσως με το να βγω λίγο και αλλάζοντας “εικόνες” καταφέρω να βρω μια απάντηση στο “μυστήριο. Έβαλα παπούτσια και βγήκα. Τα σκυλιά δε μου έδωσαν σημασία…

Κατεβαίνοντας τα σκαλιά συνάντησα την Ελένη, από τον τρίτο, που έβγαινε από το ασανσέρ. “Καλημέρα!” φώναξα μα η Ελένη προσπέρασε, όχι τόσο βιαστικά, αγνοώντας την ευχή μου και την παρουσία μου. “Τι έπαθε αυτή πάλι;” σκέφτηκα και άνοιξα την πόρτα της εισόδου να βγω. Μια περίεργη, “πλαστική” οσμή διαπέρασε τα ρουθούνια μου και ε έκανε να δυσφορήσω. Σαν να καίγονταν πλαστικά, σαν καλώδια που είχαν υπερθερμανθεί…

Η ενοχλητικά δυσάρεστη οσμή με είχε κάνει να μην προσέξω καλά την εικόνα του “έξω”… Όταν σήκωσα το βλέμμα να κοιτάξω είδα τα αυτοκίνητα ακίνητα στο δρόμο, οι περαστικοί και αυτοί έμοιαζαν “παγωμένοι” όπως και η συνολική εικόνα. Κοιτώντας προς τα πάνω, ένα μικρό σμήνος από παπαγαλάκια είχε μείνει “καρφωμένο” στον αέρα και τα νερά από την υδροροή του μπαλκονιού από πάνω ήταν μια ακίνητη διαχωριστική γραμμή στον αέρα.

Μια κόκκινη γάτα στον κάδο της ανακύκλωσης κοιτούσε μία εμένα και μία το εσωτερικό του κάδου, σε μια σπασμωδική, επαναλαμβανόμενη κίνηση.

Το μούδιασμα που ένιωσα διακόπηκε από μια φωνή “Καλημέρα σας!”…

Τα αυτοκίνητα προχωρούσαν κανονικά, οι περαστικοί το ίδιο, τα παπαγαλάκια “έσχισαν” τον αέρα κρώζοντας και ο ήχος του νερού που έπεφτε από την υδροροή στο πεζοδρόμιο υπερίσχυε… Όλα καλά…

Την φωνή την άκουγα αμυδρά, σαν από χαλασμένο ασύρματο, ο κυρίαρχος ήχος ήταν αυτός των παλμών μου που ακουγόταν μέσα στο κρανίο μου.

“Τι κάνετε;” ακούστηκε η ίδια φωνή πιο δυνατά αυτή την φορά, πιο “κυρίαρχα”. Προσπάθησα να συνέλθω, να δω που βρίσκομαι, ποιος φωνάζει, τι συμβαίνει…

Ήμουν στο μπαλκόνι και η γριά από το μπαλκόνι απέναντι κοιτούσε ως συνήθως προς το μέρος μου και μου μιλούσε “Όλα καλά;”… “Ε, ναι… Όλα καλά…” απάντησα έχοντας ακριβώς την αντίθετη σκέψη. Δε μπορεί να ήταν όλα καλά. Τα αυτοκίνητα προχωρούσαν κανονικά, οι περαστικοί το ίδιο, τα παπαγαλάκια “έσχισαν” τον αέρα κρώζοντας και ο ήχος του νερού που έπεφτε από την υδροροή στο πεζοδρόμιο υπερίσχυε… Όλα καλά…

Γύρισα γρήγορα στον υπολογιστή και κούνησα το ποντίκι. Η οθόνη ενεργοποιήθηκε και ένα μήνυμα εμφανίστηκε, “Windows upgrade is installed”.

Τα σκυλιά ήταν ξαπλωμένα στον καναπέ και με κοίταξαν μόλις τα κοίταξα κι εγώ. Το πρόσωπο μου αντικατοπτριζόταν στο μαύρο της οθόνης. Όλα καλά…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.